Literat i archiwista, osobiście przyjaciel Mickiewicza, urodzony w Szczuczynie (ob. woj. podlaskie) w 1794 roku. Jego największym dokonaniem było zachowanie w ukryciu zbioru dokumentów zwanego Archiwum Filomatów.

Pietraszkiewicz w 1819 roku ukończył uniwersytet w Wilnie, po czym kontynuował kształcenie na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie nadano mu w końcu tytuł magistra filozofii. Wraz z przyszłym polskim wieszczem narodowym należał do silnie zakonspirowanego grona założycieli Towarzystwa Filomatów. Przejął w tym zrzeszeniu obowiązki bibliotekarza i skarbnika, ale przede wszystkim archiwisty.

Udało mu się uniknąć aresztowania przez rosyjską policję z reszta Filomatów, lecz po ich procesie także trafił na zsyłkę – do Moskwy. Za utrzymywanie kontaktów z powstańcami listopadowymi został nawet skazany na śmierć, lecz wyrok złagodzono. Został zesłany jeszcze dalej, na Syberię, skąd do kraju wrócił na piechotę dopiero w 1860 roku. Osiadł w Wilnie, gdzie też zmarł trzy lata później i został pochowany na Rossie.

Pietraszkiewiczowi udało się zebrać i zachować materiały pochodzące z Towarzystwa Filomatów: korespondencje, rozprawy, protokoły oraz utwory poetyckie. Archiwum wydane i wydrukowane zostało dzięki jego prawnuczce, Stanisławie Pietraszkiewiczównej, wieńskiej nauczycielce.

Swój utwór „Dumanie u rozwalin zamku Giedymina” poświęcił przyjacielowi, Adamowi Mickiewiczowi. Sam wieszcz też zadedykował Pietraszkiewiczowi dwa wiersze.

źródło: kurierwilenski.lt

Zobacz również: