Ustawa o nadaniu ziemi żołnierzom Wojska Polskiego przyjęta została jednogłośnie przez sejm dnia 17 grudnia 1920 roku, 102 lata temu.

Ustawa zakładała upaństwowienie byłych ziem rosyjskich (należących do rodziny carskiej, cerkwi prawosławnej oraz ziemian) na Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej i nieodpłatne nadawanie ich żołnierzom WP. Jej projekt złożył pod obrady klub poselski Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast” przy poparciu Józefa Piłsudskiego, który jako ustępujący z funkcji Naczelny Wódz zwrócił się w swoim rozkazie pożegnalnym do rządu wzywając do realizacji tego przedsięwzięcia.

Do nieodpłatnego otrzymania ziemi na wschodzie uprawnieni byli żołnierze zasłużeni w wojnie z bolszewikami, ochotnicy frontowi oraz inwalidzi wojenni. Wszyscy pozostali wojskowi mieli także prawo do ziemi, lecz już na drodze wykupu.

Był to zabieg nagradzający bohaterów walki o niepodległość oraz wzmacniający polskość na niejednolitych etnicznie Kresach, przy okazji zagospodarowujący demobilizowanych żołnierzy. Pojedynczy żołnierz mógł otrzymać działkę o maksymalnej powierzchni 45 hektarów oraz spłacać należności wynikające z jej przejęcia po upływie pięciu lat od początku użytkowania.

Akcja osadnicza prowadzona była do 1923 roku, zawieszono ją ze względu na krytykę endecji. Powrócono do niej trzy lata później po przewrocie majowym. Większość osadników wojskowych na Kresach znalazła się w pierwszej fali zesłańców na wschód w 1940 roku podczas okupacji sowieckiej.

Zobacz również: