13 listopada 1308 roku, 714 lat temu, rycerze z zakonu krzyżackiego zdobyli gród gdański i dokonali eksterminacji jego mieszkańców.

Pomorze Gdańskie wraz ze swoją stolica już od jakiegoś czasu znajdowało się na celowniku krzyżaków. Panowanie nad Gdańskiem oznaczało kontrolę nad ujściem Wisły oraz szereg wynikających z niej poważnych korzyści politycznych i gospodarczych. Gdańsk był także handlowym konkurentem dla zakonnego Elbląga.

Idealną okazją do zawładnięcia miastem był najazd brandenburski na przełomie sierpnia i września 1308 roku. Mieszczanie, niezadowoleni z polityki Władysława Łokietka wobec miasta, dobrowolnie oddali Gdańsk w ręce margrabiego Ottona IV. Sędzia Bogusza, namiestnik królewski, zwrócił się o pomoc do zakonu krzyżackiego, gdyż sam nie dysponował wystarczającymi siłami by odeprzeć najazd.

Zgodnie z zawartą umową, Krzyżacy mieli po zdobyciu Gdańska otrzymać połowę grodu na dwa lata. Jednak Brandenburczycy ustąpili sami, mimo to zakon zajął całość grodu, a potem i miasta. Po czym dokonał rzezi polskich rycerzy z załogi grodu, ich rodzin oraz części mieszczan. Pozostałych Krzyżacy wypędzili, a samo miasto spalili.

Wg strony polskiej, Krzyżacy wymordowali 10 tys. ludzi, co zdaje się potwierdzać wydana dwa lata później bulla papieska. Zakon natomiast utrzymywał, że zgładził zaledwie 16 zbójców wydanych im przez mieszczan, a za spalenie Gdańska odpowiadają sami mieszczanie.

Zobacz również: