5 maja 1846 roku urodził się Henryk Sienkiewicz. Był jednym z najwybitniejszych polskich nowelistów, powieściopisarzy i publicystów. Spopularyzował etos polskiego męstwa i honoru na Kresach. Za całokształt swojego literackiego dorobku otrzymał literacką Nagrodę Nobla.

Henryk Sienkiewicz urodził się we wsi Wola Okrzejska 5 maja 1846 roku w wielodzietnej i zubożałej rodzinie szlacheckiej. Został ochrzczony w kościele pw. św. Piotra i Pawła, który znajdował się w pobliskiej miejscowości Okrzeja. Od 1861 roku mieszkał w Warszawie, ale już 3 lata wcześniej rozpoczął edukację w warszawskich gimnazjach. Podczas nauki w szkole szczególnie interesował się literaturą i historią, co przełożyło się na to, że najwyższe noty otrzymywał z przedmiotów humanistycznych.

Był pod ogromnym wrażeniem dorobku literackiego Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Aleksandra Dumasa, Homera i Waltera Scotta. Widoczna była również fascynacja Józefem Kraszewskim. W 1866 roku Sienkiewicz zdał egzamin maturalny, po którym, zgodnie z wolą rodziców, zapisał się na wydział medyczny w Szkole Głównej Warszawskiej. Po jakimś czasie zamienił je na studia prawnicze, a ostatecznie wybrał wydział filologiczno-historyczny, gdzie miał możliwość obcowania ze staropolskim dorobkiem literackim i mową ojczystą minionych pokoleń. Właśnie w czasie studiów zaczęła się jego przygoda z pisaniem. Początkowo zajmował się tworzeniem wierszy, ale później przerzucił się na prozę. Stało się to po tym, jak „Tygodnik Ilustrowany” nie zgodził się na wydrukowanie wierszowanej „Sielanki młodości”.

Henryk Sienkiewicz pisał dla „Gazety Polskiej” oraz „Niwy”. W latach 1876-1878 wraz z grupą znajomych, wśród których była także Helena Modrzejewska, odbył podróż do Stanów Zjednoczonych. Korespondencje, w których relacjonował swoją podróż po USA, były drukowane w polskiej prasie i przyniosły Sienkiewiczowi zainteresowanie jego osobą wśród Polaków. W 1882 roku nawiązał współpracę z warszawskim dziennikiem „Słowo”, w którym od maja 1883 roku do marca 1884 roku ukazywały się kolejne fragmenty „Ogniem i mieczem”. Powieść drukowana była także w krakowskim „Czasie”. „Ogniem i mieczem” oraz pozostałe części słynnej „Trylogii”, czyli wydrukowane w kolejnych latach „Potop” i „Pan Wołodyjowski”, przyniosły wielką popularność ich autorowi. Napisane ku pokrzepieniu serc powieści okazały się wspaniałym doświadczeniem dla pozbawionego niepodległości narodu.

Warty odnotowania jest fakt, iż w czasie pracy nad „Potopem” Henryk Sienkiewicz zmagał się z trudnym okresem w swoim życiu. Wówczas jego żona, Maria Szetkiewiczówna, chorowała na gruźlicę, na którą ostatecznie zmarła. Druga część „Trylogii” była drukowana w „Słowie” od grudnia 1884 do września 1886 i wzniosła Sienkiewicza na wyżyny społecznego uznania. Nawet osoby, które nie zwykły czytać, były gorąco zainteresowane lekturą „Potopu”. Wydanie „Pana Wołodyjowskiego” ugruntowało pozycję Sienkiewicza jako najpopularniejszego polskiego pisarza.

Największym osiągnięciem literackim Henryka Sienkiewicza, który rozsławił jego nazwisko na całym świecie, była powieść historyczna „Quo vadis”. Dzieło opowiadające historię pierwszych chrześcijan – którzy żyjąc w Cesarstwie Rzymskim za panowania Nerona byli prześladowani – zrobiło niewiarygodną karierę. Rubaszne życie i orgie odbywające się w cesarskim pałacu  kontrastowane z moralną potęgą wyznawców Chrystusa przyczyniły się do ogromnej popularności powieści. Chwalił ją papież Leon III, zaś w samych tylko Stanach Zjednoczonych rozeszło się półtora miliona egzemplarzy tej powieści. Doczekała się ona dużej ilości ekranizacji oraz przekładów na wiele języków. W 1905 roku jego literacki dorobek został doceniony. Henryk Sienkiewicz otrzymał wtedy literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości.

Po wybuchu I wojny światowej udał się do Szwajcarii, gdzie razem z Ignacym Paderewskim był jednym z współzałożycieli Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Zmarł 15 listopada 1916 roku w Vevey, gdzie też został pochowany. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jego szczątki zostały pochowane w podziemiach katedry św. Jana w Warszawie.