Jan Gottlieb Bloch, radomski przedsiębiorca i przemysłowiec pochodzenia żydowskiego, jeszcze za życia stał się symbolem dojrzałego XIX-wiecznego kapitalizmu na ziemiach polskich.

Pracę zaczynał jako warszawski gimnazjalista, będąc gońcem w banku Toeplitza, po czym podjął się pracy administracyjnej w podolskich majątkach ziemskich. Majątek zbił na budowie linii kolejowych – w charakterze poddzierżawcy zajmował się petersburskim odcinkiem linii łączącej rosyjską stolicę z Warszawą. Do kraju powrócił na początku lat 60.

Nie dysponował wówczas jednak wystarczającą wiedzą, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego faktu. Wybył więc do Niemiec na studia i w 1862 roku po powrocie do Warszawy, bogatszy o poszerzone horyzonty oraz znajomości nie tylko biznesowe, założył swój własny bank. Inwestował swój kapitał w cukrownie w Kongresówce, wołyńskie lasy oraz w modernizację wykupionych przez siebie młyna parowego oraz piekarni.

Jego największą zasługą jest wybudowanie w Łodzi Drogi Żelaznej Fabryczno-Łódzkiej. Ten krótki odcinek linii kolejowej połączył w połowie lat 60. miasto z Koleją Warszawsko-Wiedeńską, co wraz z prężnym rozwojem łódzkiego przemysłu włókienniczego w drugiej połowie XIX wieku zapewniło miastu błyskawiczny rozwój i rozrost oraz ożywiło gospodarczo ziemię kaliską oraz radomską.

Bloch był także autorem licznych prac z dziedziny kolejnictwa, przemysłu oraz finansów. Zmarł w Warszawie na początku 1902 roku w wieku 66 lat.

Zobacz również: