Początek czerwonego terroru

You are currently viewing Początek czerwonego terroru

104 lata temu, 5 września 1918 roku, specjalnym dekretem Rady Komisarzy Ludowych RFSRR w Rosji wprowadzono politykę „czerwonego terroru”.

Bolszewicy posługiwali się terrorem i prześladowaniami od momentu objęcia władzy, jednak masowego charakteru i szczególnego nasilenia nabrał po dokonanym 30 sierpnia 1918 nieudanym zamachu na Lenina i zabiciu Moisieja Urickiego. W odpowiedzi w Piotrogrodzie bolszewicy zamordowali 500 osób, w Moskwie około 600. Odtąd sowiecka bezpieka mogła stosować terror, w tym zasadę odpowiedzialności zbiorowej, na niespotykaną wcześniej skalę.

Od wiosną 1919 w Charkowie bolszewicy przeprowadzili od 2 do 3 tysięcy egzekucji, w styczniu 1920 w Rostowie nad Donem około tysiąca, w Odessie latem 1919 – 2,2 tysiąca, a od przez następny rok od 1,5 do 3 tysięcy. W Kijowie w pół roku 1919 czekiści zabili co najmniej 3 tysiące osób, do lutego 1921 w Jekaterynodarze co najmniej 3 tysiące, a w Armawirze jesienią 1920 – od 2 do 3 tysięcy.

Po zajęciu Krymu doszło do masowych egzekucji białogwardzistów i cywili. Podobnie po zdławieniu chłopskiego powstania tambowskiego kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców guberni zostało straconych bądź represjonowanych.

Czeka krwawo rozprawiała się również ze strajkującymi robotnikami. Sumaryczna liczba ofiar sowieckiej bezpieki w latach rosyjskiej wojny domowej (1918-22) szacowana jest na od 50 tys. do aż 1,7 miliona.

Zobacz również: